NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie rozumie nikt
Między nami wojna trwa
Pogubiliśmy się
Nieważne, co się zdaje
Dlaczego to
Boli aż tak
Ta chwila
Dlaczego to
Boli aż tak
Burza
W świetle dnia
Czuję ją
Brakuje mi słów
Skuł mnie lód
Nikt nie pomoże mi
Wszystko jest nie tak
- BĘDĘ O 11 - ŚWIETNIE
WIADOMOŚĆ NIE ZOSTAŁA DOSTARCZONA
Zmieniliście biuro?
Cały budynek.
Minęło aż tyle czasu?
Miło cię widzieć, Joe.
Co ja tu w ogóle robię?
Mam rolę.
Jaką tym razem? Chłodnej teściowej?
Chłodnej szefowej? Chłodnej sędzi?
To co innego.
Mój mąż będzie tylko o dekadę starszy?
- Nie chcesz wiedzieć? - Nie.
A przejechałaś taki kawał.
To tylko 20 minut drogi.
Wpadłaś popodziwiać moje biuro?
I ciebie, za to, że mnie reprezentujesz, choć na mnie nie zarabiasz.
Właśnie. Nie pracowałaś od...
- Pracowałam. - Nie.
Nie mogłam, gdy była chora.
A po jej śmierci nie chciałam.
Cóż...
- Jonah Dixon. - Co z nim?
Podobno się znacie.
Mieszkał obok mnie jakieś...
siedem lat temu.
Robi serial dla HBO.
Oglądam HBO.
Zainspirował się tobą.
To główna rola.
Nie matki.
Możesz to przeczytać tylko tutaj.
Po co?
Dixon chce, żebyś zagrała.
Tyle zrozumiałam.
Znamy się od dawna.
Oby scenariusz miał lepsze kwestie.
Boże.
Zawsze chciałaś szczerości. Proszę bardzo.
Twoja kariera dogorywa.
Ludzie pamiętają tylko dawną ciebie.
Wypadłaś z obiegu.
Dziękuję za szczerość.
Ale już mnie to nie obchodzi.
Byłaś ikoną pewnego pokolenia.
Ono wciąż istnieje,
ale potrzebujesz czegoś,
co im o tobie przypomni.
Mój wnuk...
Może odwiedzać cię na planie.
To bardziej skomplikowane.
- Nie wiem nawet, czy załatwię ci casting. - Słucham?
Mówiłeś, że reżyser napisał tę rolę dla mnie.
Stacja nie jest przekonana. Pytają, czy odeszłaś na dobre.
Minęły tylko dwa lata.
W tej branży to dużo.
Jeśli tego chcesz,
a uważam, że powinnaś,
to musisz się pokazać.
Powiedz ludziom, dlaczego zniknęłaś.
Nie.
To sama prawda.
Wykorzystaj ją.
Joe...
kocham cię.
Ale chrzań się.
Daję ci tylko dobrą radę.
Przepraszam za spóźnienie.
Przygotowałam pokój na górze.
Naprawiłaś poręcz.
Osłona basenu też już działa.
A telefon? Naprawiłaś go?
Działa.
Kontrole są co tydzień. Dzwonią pół godziny wcześniej.
Dostosują się, ale będą chcieli zobaczyć Barry’ego...
W środowisku domowym?
Przywiozą go dzisiaj o 16.00.
Sprawdzą, czy dom jest bezpieczny.
Jasne, Eleanor tu dorastała.
Czy zamek w drzwiach jest dostatecznie wysoko?
Czy noże, leki, zapałki i środki czyszczące
są pozamykane w szafkach?
Barry ma sześć lat.
Zadbam o wszystko.
Proszę.
Okna są zabezpieczone?
Tak sądzę.
Nie ma mowy.
To niestosowne.
Co?
To dziecko przeżywa trudne chwile.
Ma się tu dobrze czuć.
Do tego wystarczy materac, czysta pościel, posiłek i przytulenie.
Zapewnię mu to.
- Przestań! - Nie kupisz jego miłości.
Robię to, co inne babcie.
- Ale to ja jestem jego ojcem. - Wiem.
To tymczasowe rozwiązanie.
Nie dawaj mu tego, czego ja nie mogę.
Sprzątnij to, zanim tu przyjedzie.
Nie rób ze mnie tej złej.
To nie manipulacja.
Tylko przekupstwo.
Będziesz go wozić do szkoły.
Może się spotykać z kolegami, ale nie tutaj.
Godzina przed ekranem i żadnych słodyczy wieczorem.
Codziennie ma nakrywać do stołu lub sprzątać.
To zwykły dzieciak. Żadnych imprez,
drogich restauracji i prezentów.
Zwyczajne życie.
Rozumiem.
Napraw telefon.
Pani sąsiedzi.
Co mi pani o nich powie?
Państwo Yazbeck mieszkają od północy. Są po siedemdziesiątce.
Jennifer Lopez ma dom od południa.
Ta aktorka.
Powiedziałam jej asystentom, o której kładę Barry’ego spać.
Jennifer rzadko tu bywa.
Ma wiele domów.
Decyduje pani o porach posiłków i snu dziecka.
Barry będzie polegał na pani planie.
Może się buntować, ale tego potrzebuje.
Pan Hughes może go odwiedzać po dwóch tygodniach.
Już teraz może mu wysyłać wiadomości wideo,
ale prosimy, be je pani sprawdzała,
na wypadek gdyby powiedział coś niestosownego.
Na pewno tego nie zrobi.
Jest rozgoryczony, zły i przerażony.
Może nie zachowywać się racjonalnie.
Nie dziwię się. Właśnie stracił dziecko.
Tak, będę sprawdzać wiadomości.
Oczywiście.
Będzie pani świetna.
Czuję to.
Dziękuję.
Barry zawsze szybko u mnie zasypiał.
Cudownie.
W razie czego podaję swoje numery. Proszę dzwonić w każdej chwili.
Dziękuję. Obym nie musiała.
Barry?
Chodź się pożegnać.
Odbijam piłkę tak mocno, że wypada z kortu!
Imponujące!
Pokażę to tacie, gdy jutro po mnie przyjedzie.
Możesz tu zostać nieco dłużej.
Kilka tygodni.
Tata nie przyjedzie, ale spotkacie się w biurze.
Mam cztery pary bielizny.
Chyba wiem, jak długo tu zostanę.
To nie tata o tym decyduje.
Potrzebuje trochę czasu, by zabezpieczyć dla ciebie dom.
Troszkę tu pobędziesz.
Możemy zrobić pranie.
Pewnie! Wiesz co?
Zdjęłam z basenu osłonę. Możesz pójść popływać!
Później przyjdź do kuchni.
Zjesz ulubione lody. Co ty na to?
- Tak. - No to umowa stoi!
Lourdes panią zastąpi?
Obecnie nie pracuję.
A dzisiaj?
Podobno musi pani gdzieś być.
No tak.
Dziś jest 20. rocznica premiery Northwest Passage.
Nie wybieram się.
Wielka szkoda. To film mojego dzieciństwa.
Bardzo mi miło.
Oto podpisany dokument.
No to mam wszystko.
Dziękuję za wszystko.
Skoczę na bombę! Chodź, babciu!
Pobrałem aktualizację. Zapomniała pani o tym.
Wszystkie dane zostały?
Jasne.
Ale to nie rozwiąże głównego problemu.
Telefon okropnie zwolnił.
Planowane postarzanie.
Słucham?
Produkt tworzy się tak, by z czasem działał coraz gorzej.
Co powinnam zrobić?
Kupić nowy telefon.
Nie chcę.
Ten będzie zwalniał,
aż w końcu przestanie działać.
Niczego pani nie straci,
poza wiadomościami i SMS-ami.
Zaryzykuję.
- W porządku. - Łazienka!
Pomóc z czymś jeszcze?
Może z internetem?
Wszystko działa.
Dzięki, że wpadłeś, Roy.
Zagra pani w czymś?
Świetnie, że wraca pani do pracy.
Moja mama tęskniła.
Jak miło.
To nie mogła być dziewczyna?
To prawda?
- Wracasz do pracy? - Jak?
Babciu, obiecałaś mi lody!
Już idę.
Barry?
W wannie będziesz siedział w lodowej brei.
- Weź prysznic. - Nie!
Nienawidzę prysznica!
- To kąpiel na stojąco. - Chcę do wanny!
Nie umyję cię inaczej.
Coś wymyślimy!
Barry, bez dyskusji!
Barry, otwieraj!
Nie!
Natychmiast otwieraj te...
Boże, to szkło?
Chowasz się przed szkłem?
Wyjdź, kotku.
Skaleczyłeś się?
Posłuchaj.
Siedź na łóżku,
póki nie posprzątam szkła.
Nic ci nie jest?
Pokaż.
W porządku.
Chciałem zobaczyć pieniądze na film.
Co takiego?
W domu też mieliśmy taki słój.
Gdy się wypełniał, chodziliśmy na film do kina.
Ale...
słój przestał się wypełniać, gdy mama zachorowała.
Wiesz co?
Może pójdziemy do kina dzisiaj?
Słój nie był jeszcze pełny.
Nic nie zapłacimy. To darmowy film.
Darmowy? Żartujesz?
To wyjątkowa okazja. Coś w rodzaju...
przyjęcia urodzinowego filmu.
Filmy mają urodziny?
Niektóre tak.
Będziesz musiał włożyć garnitur.
Ten do kościoła? On drapie.
Znajdziemy coś innego.
Smoking?
Co czuje pani po seansie?
To piękny film.
Cieszę się, że tak wiele znaczył dla tylu ludzi.
A co ty sądzisz?
Mnie się nie podobał.
To pani gość?
Mój wnuk, Barry.
Mieszka teraz ze mną.
Przykro nam z powodu pani córki. Musiało być pani ciężko.
Dziękuję.
Cieszę się, że mogę spędzić trochę czasu z tym maluchem.
On jest dla mnie najważniejszy.
Dziękuję za rozmowę.
Ja również.
Cześć, mamo. To ja.
Nie mogę spać. Sprawdzam, czy ty śpisz.
Oddzwoń. Kocham cię. Pa.
Hej, mamo, wracam do domu.
Barry powiedział dziś coś niesamowitego. Poprawne gramatyczne zdanie!
Powiedział... Nie.
Spróbuję go zmusić, żeby powiedział to przy tobie.
Albo powiem ci teraz.
Siedzieliśmy przy stole,
a on nagle uderzył pięścią w blat
i powiedział: „Ja mówię!”.
Gdybyś tam była...
Co ja ci mówiłam o nieświeżym oddechu?
Dziś twoje prawie urodziny.
Nie ma czegoś takiego.
Cóż...
Cieszmy się wspólnym porankiem.
Już dawno miałeś stąd wyjść.
Jeszcze minutkę.
Nie zadowolisz mnie niczym co trwa minutę.
Wynocha, zaraz wstanie moja córka.
Wymknę się stąd jak bandzior.
Ale żeby to było jasne: nie poczuwam się do winy.
Wiedziałeś, kim jestem, gdy to zaczynałeś.
Ja zaczynałem?
Jaja sobie robisz?
Że niby ja?
Jest.
Ja...
szukałem włącznika.
Przy świetle byś się nie wymknął.
Zakradałem się do środka.
Twoja mama mnie zaprosiła.
Akurat.
No to robimy śniadanko.
Po lewej, na dole.
Na końcu.
To talerze do pieczenia.
Znalazłeś!
Brawo, Moses!
Może usmażę jajka?
Dam ci radę.
Zrób jej kawę.
Gdy zobaczy, że wciąż tu jesteś...
Dobra.
- Kawa... - Jest w lodówce.
Gdzie macie ekspres?
Używamy kawiarki.
Kawiarki?
Najpierw zagotuj wodę.
Czekaj.
Moses robi śniadanie.
Wpuściłam go. Nie gniewasz się?
Dzień dobry! Usiądź.
Szlag!
Co się stało?
Wciąż wysyłam wiadomości do złej grupy.
Mamy dwie. Jedną bez Dantego.
To od Malika.
- Ivan wlazł do walizki. - Do walizki?
Malik się gdzieś wybiera?
On nie lata.
Może pojedzie pociągiem.
A może jedzie tutaj?
Nie, nie ma mowy.
Każdy trzeźwo myślący człowiek wie,
że nie życzyłam sobie żadnej imprezy z okazji moich 50. urodzin.
Miałaś mu to wbić do głowy.
Tylko Annette Sands organizuje imprezy dla Annette Sands.
A takiej imprezy nigdy nie było.
Amen.
Chcesz jej coś kupić? Poproś ją o listę,
żeby była zadowolona z prezentu.
Nie je tortów, a wyłącznie ciasta, które może kupić sobie sama.
I najważniejsze: życzenia składasz jej raz
i nigdy przy ludziach.
- „Sto lat” się liczy? - Żadnego śpiewania.
Że co?
Może sobie wybrać gości,
ciasto i dowolny prezent.
Ale zaśpiewam dla niej na imprezie, którą urządzam,
a ona ze mną zatańczy,
z przyjemnością.
Żadnej imprezy.
Odbędzie się.
Ogłosisz na niej zostanie singlem?
Chodzi o Dantego?
Przecież ona ma go w dupie.
Wyrażaj się.
Boi się, że ludzie będą o niego wypytywać.
Jak w kościele.
Albo u ciotki Trish.
Albo na konkursie talentów.
Wszyscy wiedzą, gdzie jest Dante.
Nie tutaj,
bo na to nie zasługuje.
Nie tęsknisz za nim?
Nie.
Mamy ciszę i spokój.
Wiem, że jesteś bezpieczna
i znowu sypiam.
A co z nim?
Jest bezpieczny?
Ma gdzie spać?
Nie myślisz o tym?
Wcale nie śpisz.
Leżę obok.
Wiem.
Śpię wtedy, co ty.
Idę się ubrać.
Mieliśmy zjeść śniadanie.
Masz teraz czas na odwołanie imprezy.
Nadal nic.
Jak to możliwe?
- Ludzie nie znikają. - Wciąż to robią.
Na pewno nic mu nie jest.
Gdzieś się przyczaił.
Duży D nie jest idiotą.
Arthur go szuka. Robi dużo szumu.
Daj znać, gdy coś usłyszysz.
Jasne.
Nie mów nikomu, że pytałam.
Pamiętam.
W niedzielę przyjdź z mamą do kościoła.
Tak daleko
Daleko
Tak daleko
Do szczęścia mam
Nie wiem, czy to zniosę
Tak daleko
Do szczęścia mam
Nie wiem, czy to zniosę
Wszystko, co robię
Radości nie daje mi
Nie wie nikt
Co czuję, bo straciłam go
Czerwiec już
A ja czuję grudniowy chłód
Nie czekam już na nic
A wspomnienia dręczą mnie
Tak daleko
Do szczęścia mam
Tak daleko
Do szczęścia mam
Minie tak wiele czasu
Nim uśmiechnę się
Tak wiele czasu
Dlaczego drzwi są...?
Hej, mamo.
Pani Annette.
Cześć, Jasmine.
Leah?
Przygotowujemy się do symulacji rozprawy.
W porządku.
Zostawiłyśmy ci pizzę.
Dziękuję.
Odprowadzę Jasmine.
To jakieś jaja?
Cholera, nie wierzę.
- Patrz. - Co?
„Margot Weston, nominowana do Oscara aktorka,
wychowuje swojego wnuka po śmierci jej córki, Eleanor, w 2018 roku”.
Mogę spędzić trochę czasu z tym maluchem.
On jest dla mnie najważniejszy.
Zwyczajne życie!
Chryste.
To miało być tymczasowe rozwiązanie.
Może takie jest.
A może nie.
Jeśli będzie gadać, że go wychowuje,
to ludzie w to uwierzą,
a wtedy już go nie odzyskam.
Margot go wykorzystuje, żeby wypaść lepiej niż ja.
Nie dzwoń do niej.
Nie dzwonię.
Myślisz, że dla opieki społecznej to problem?
Dla prawnika, którego mi przydzielili.
Halo? Tu Samson Hughes.
Dzwonię w sprawie syna.
Proszę oddzwonić do mnie rano.
Wycofuję się ze wszystkiego, co dotyczy mojej teściowej.
Boże.
Czy mogę na chwilę zmienić temat?
Mam pytanie.
Słucham.
Pamiętasz Jasmine, przyjaciółkę Leah?
- To córka Kim i Larry’ego. - Jasne.
Przed chwilą je nakryłam.
Sama nie wiem,
ale chyba...
coś tam robiły.
Coś się tam działo.
Coś... takiego?
Zrobiłeś pauzę.
- Wcale nie. - Daj spokój.
One chyba coś ukrywały.
A może naprawdę uczyły się do symulacji rozprawy.
Symulacja była trzy tygodnie temu.
To niemożliwe.
Znam plan zajęć Leah.
To dobry dzieciak.
Jasne, do czasu.
Może coś planowały?
Wystarczy.
Daj znać, co powie prawnik.
Ty też mnie informuj.
KOŃCZĘ WCZEŚNIEJ. WYSKOCZYMY NA KAWĘ?
MAM SYMULACJĘ ROZPRAWY.
JESTEŚ W SZKOLE?
TAK
Zwykle pukasz.
- A ty mnie słuchasz. - O co chodzi?
Wciąż planujesz imprezę.
Wcale nie.
Myślisz, że nie wiem, jak wygląda kłamca?
Wyszłam za czterech. Gdzie ona jest?
- Usiądź. - Leah! Wiem, że tu jesteś!
Co ty wygadujesz?
Śledzisz córkę?
Kupiłam jej telefon, jest mój.
Gdzie ona jest?
Na górze? Nadmuchuje balony?
Leah Sands!
Annette...
- Leah! Jest na zewnątrz. - Czekaj!
- Stój! - Nie chcę imprezy.
- Annette, czekaj. - Leah!
Czekaj!
Zaczekaj.
- Proszę. - Nie!
Okłamałaś mnie.
To moja wina.
Od samego początku trzymałeś go tutaj
i mi nie powiedziałeś?
Niczego lepszego się po tobie nie spodziewałam.
Nie potrafisz nawet zniknąć.
Pogadajmy o tym w środku.
Ile razy tu byłam, gdy on chował się tuż obok?
Kazałeś mi go wyrzucić.
Chciałem, by się wyprowadził,
a nie wylądował na ulicy.
Wiedziałaś.
Wszyscy muszą dla ciebie kłamać.
Wciąż przemieniasz dobrych ludzi w swoich wspólników.
Kłamią przeze mnie?
Robią to z twojego powodu!
Skradamy się za twoimi plecami, bo się ciebie boimy.
Nikt nie sprosta twoim oczekiwaniom.
Nie mamy wyboru, musimy cię oszukiwać.
To ty jesteś przyczyną.
To przeze mnie złapali cię z prochami?
Ja posłałam cię do więzienia?
- To ja ukryłam u Sama broń? - Może mnie o to spytasz?
Nigdy tego nie zrobiłaś.
Nie chcesz odpowiedzi.
A gdybym mógł być przy tobie sobą?
Gdybym mógł z tobą pogadać?
Zawsze mogłeś.
Tylko o tym, co chciałaś usłyszeć.
Jesteś zupełnie jak...
Dokończ.
Jak mój ojciec.
Lub twoja opinia o nim.
- Leah, idziemy. - Ale...
Już idę.
Chyba nie muszę tego mówić?
Nie powiem: „A nie mówiłem?”.
- Przyszła Margot Weston. - Co?
Pyta o ciebie.
Powiedziałaś jej, że zamknięte?
Mam to zrobić?
Mamy ekspres do kawy?
Skoczę do Starbucksa.
Świetnie. Ohyda.
Czekaj.
Dobra.
Przerwijcie pracę!
Proszę przerwać pracę!
Pani tu rządzi?
- Znam cię. - Cześć.
Na pewno cieszysz się z remontu.
Lubiłam poprzedni wystrój.
Przykro mi.
Może zdołasz mi pomóc.
Jak?
Porozmawiaj z Samem.
Wciąż rozmawiamy.
Zrób to w moim imieniu.
Rano dzwonili z opieki społecznej.
Sam chce oddać Barry’ego rodzinie zastępczej.
Przecież właśnie przed tym miałam go ratować.
Załatwcie to między sobą.
To sprawa nas wszystkich.
Barry’emu jest u mnie dobrze.
Ma stałą opiekę.
Jest bezpieczny.
Zapisałam go na lekcje gry na pianinie i łyżwy.
Niczego mu nie brakuje.
Czegoś na pewno jeszcze chce.
Cóż... Póki co,
zapewniam mu dobre życie.
Najlepsze.
Robisz to dla niego czy dla siebie?
Sama i mnie bardzo zdumiał widok
waszej dwójki paradującej po czerwonym dywanie.
Mówiłaś, że go wychowujesz.
Zacznijmy od początku.
Obie wiemy, że Barry nie powinien trafić do rodziny zastępczej.
Nie pozwólmy...
Nie pozwól, by uczucia Sama zaszkodziły dziecku.
Mam prawników.
Sam też.
Ja mam porządnych.
Aż palą się do tego, by wyszperać wszystko na temat Sama,
ciebie i twoich dzieci.
Powiedzieli mi, że masz nowego chłopaka.
Byłego glinę.
Spokojnie, jest czysty.
Za to jeden z jego synów...
Nie chcę zniszczyć twojej rodziny,
próbując zadbać o wnuka.
Gdybyś choć przez chwilę pomyślała,
wiedziałabyś, że moja rodzina
to także twoja rodzina.
Tym dla ciebie jestem?
Członkiem rodziny?
Nie wiem.
Gdyby tak było,
mogłabym powiedzieć ci całą prawdę.
Powiedziałabym ci, że...
Barry niekoniecznie będzie z tobą bezpieczny.
Gliny nie zobaczą w nim wnuka wielkiej Margot Weston,
gdy zatrzymają go w twoim BMW.
Sądzisz, że mój wnuk będzie bezpieczniejszy
z Dantem i jego kumplami?
Dante się wyniósł.
Wciąż to powtarzasz,
jakby coś to zmieniało.
Wiesz, co się stało?
Wyrzuciłam z domu własnego syna
dla twojego wnuka i mojego bratanka.
Nie sypiam,
bo nie wiem, gdzie jest moje dziecko.
Nie tylko ty potrafisz robić to, co konieczne.
A co z rodziną zastępczą?
Jeśli Sam chce wojny,
to będę musiała odpowiedzieć,
dla dobra mojego wnuka.
Sam może stracić prawa rodzicielskie.
Sąd zakaże mu widywać syna.
Tobie też. Tak to się może skończyć.
Skoro tego chcesz...
Nie to chciałam powiedzieć.
Dlaczego taka jesteś?
Co ja ci zrobiłam?
Pytasz o mnie?
Starałam się.
Po śmierci Eleanor...
Dałam jej słowo,
że zrobię dla nich wszystko.
Starałam się, ale i tak wiecznie wychodzę na potwora.
Liczy się to, skąd wychodzi pomoc
i dlaczego.
Zaprosiłaś Sama do swojego domu.
A czy pomogłaś mu zostać w jego własnym?
A może forsowałaś tylko swoją wolę?
Nie wiem, o co ci chodzi.
Cokolwiek robię...
wszyscy podejrzewają mnie o nieczyste intencje.
I w tym tkwi problem.
Myślisz, że to my powinniśmy zrozumieć ciebie,
a sama nie robisz nic, by tak się stało.
Przykro mi.
W porządku.
Przykro mi z powodu Eleanor.
Szkoda mi Sama,
ciebie
i Barry’ego.
Ale to ty tu rządzisz.
Możesz walczyć z Samem,
odebrać mu Barry’ego.
Możesz wygrać.
Annette...
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Nie chcę wygrać.
Po prostu uważam, że mój zięć nie poradzi sobie sam.
Nie jest sam.
Wszyscy jesteśmy.
Nie męczy cię ciągłe zgrywanie twardzielki?
Chłopaki chcą wracać do roboty.
Dziękuję, Zoe.
Pójdę już.
Jeśli Sam postanowi z tobą walczyć,
niewiele zdziałam.
Obie doskonale wiemy,
że rodzic zrobi wszystko dla swojego dziecka.
Ale porozmawiam z nim.
Tyle mogę ci obiecać.
Tylko o to proszę.
Annette...
Przykro mi...
z powodu Dantego.
Gdybym
Została tu
Stałabym ci tylko
Na drodze
Odchodzę więc
Ale wiem
Że będę o tobie myśleć
Z każdym krokiem
Mej drogi
Zawsze
Będę cię kochać
Zawsze będę
Cię kochać
Skarbie mój
Słodko-gorzkie
Wspomnienia
Tylko je chcę
Ze sobą mieć
Żegnaj
Otrzyj łzy
Obie wiemy
Że to nie mnie potrzebujesz
Zawsze
Będę cię kochać
Zawsze będę cię kochać
Niech życie
Dobrze traktuje cię
Zdobądź to
- O czym zawsze marzyłeś - O czym zawsze marzyłaś
Życzę ci radości
I szczęścia
Ale najbardziej tego
By ktoś cię kochał
Ładnie wyglądasz.
Wystroiłem się na twoje urodziny.
- Impreza. - Odbędzie się.
Ale najpierw kilka kursów.
Leah?
I Malik, i Nikki, i ja.
Nie posłuchaliśmy cię.
To dobrze.
To ma być niespodzianka. Masz się cieszyć.
Była u mnie Margot.
Przykro mi, że się w to wplątałaś.
Niepotrzebnie.
Jesteście rodziną, czy ci się to podoba, czy nie.
Walka z rodziną to nic dobrego.
Pewnie tak nie myślisz. Dorastałeś przy swoim ojcu.
Ja też przy nim dorastałam.
Ale w rodzinnych wojnach nikt nigdy nie wygrywa.
Mówisz, że mam jej pozwolić na wszystko, co robi?
Mówię tylko...
że musisz uwierzyć, że oboje kochacie Barry’ego.
Chcecie tego samego.
Cudownego życia dla cudownego dziecka.
Pomóżcie sobie nawzajem.
Nie wiem, czy potrafię.
No to powodzenia.
A co z tobą?
To wyłącznie twoja decyzja.
Mówię o tobie i Dantem.
To nie to samo.
Masz rację. Nikt nie wygrywa.
Zapomniałeś, co zrobił?
Mówiłaś, że czyny nie mają znaczenia.
Najważniejsza jest miłość.
Nie gniewaj się.
Nie mogłabym.
- Gdzie jesteście? - Tutaj!
Cześć.
- Zrobiłam mu przekąskę. - Dziękuję.
Byłeś popływać?
No proszę!
Skaleczyłeś się?
Otwórz buzię.
Pokaż.
Wypadł mi ząb?
To twój pierwszy?
Nie gniewaj się.
O co?
Poplamiłem ręczniki.
To tylko ręczniki.
I tyle.
Spójrz na to!
Powiedzmy tacie.
Tato, wypadł mi ząb!
No co ty? Super, pokaż!
Tutaj, w kąciku.
To super.
Gdzie babcia?
Tu jestem. Cześć!
Zostawiłem coś pod drzwiami, jakieś 45 minut temu.
Jest!
- Co to? - Masz.
Munkster!
Ty i Munkster jesteście u babci i musicie jej słuchać, dobrze?
Smutno mi, że cię nie ma,
ale u babci też będzie ci dobrze.
Zgadzam się.
Kocham cię.
Dasz mi teraz babcię?
Cześć, Sam.
Rozmawiałem ze Stellą.
Nie chcę przenieść Barry’ego do rodziny zastępczej.
Cieszę się.
Za trzy tygodnie mamy się spotkać
i ustalić, kto przejmie stałą opiekę.
Dziękuję ci za pomoc,
ale wiedz, że ja i mój prawnik zadbamy o to,
by Barry wrócił do mnie.
Rozumiem.
Mam nadzieję, że wygrasz.
Dziękuję.
Pogadasz z tatą?
Krew mi leciała!
Naprawdę?
Były jej...
tysiące litrów!
To sporo! Co zrobiłeś?
Jesteś tego pewna?
Nie.
Ale już czas.
- Nie wiesz, co z tym zrobić? - Nie.
- Daj mi to. - Dziękuję.
Pani Sands.
Znamy się na tyle, że możesz mi mówić Annette.
Napijesz się czegoś?
Kończę 50 lat za jakieś...
pięć i pół godziny.
- Wszystkiego dobrego. - Cóż...
Zasługuję na dobre rzeczy,
ale częściej spotyka mnie coś złego.
Także z twojej winy.
Daj spokój.
Nie wierzę, że dopiero w dzień 50. urodzin
poznałam najprostszą z prawd.
Chcesz prostej odpowiedzi?
Zadaj proste pytanie.
O co ci chodzi?
Większość pytań ma swoje odpowiedzi,
choć udajemy, że tak nie jest.
Ja mam dość udawania.
Dlaczego szukasz mojego syna?
Nie szukam...
Co zrobił?
Raczej czego nie zrobił.
Miał czymś się dla nas zająć.
- Dlatego miał broń? - Tak.
Wszystko zepsuł.
Bo mój wnuk znalazł broń.
Nie.
D powiedział Cliffowi, że chcemy go dorwać.
Mówisz, że mój syn uratował komuś życie?
Narobił nam problemów.
Ale spokojnie. Wszystko załatwiłem.
- I nadal go szukasz? - Wyrządził nam krzywdę.
Chcesz mu dać nauczkę?
Ja też jestem rodzicem.
Gdy dzieciaki cię nie słuchają, nie możesz tego puścić płazem.
Zbliż się tylko do mojego syna,
a to tobą ktoś się zajmie.
No dobra.
Annette.
Niech wie
Że
Cóż
Słodki mój
- Słodki mój - Niech wie
Chcę być cierpliwa
Chcę dobra być
Bezinteresowna
Lecz sprawiedliwa
Będę cierpiała
Lecz nie zgorzknieję
Zniosę wszystko
Bo tylko jego mam
Niech wie
Że go potrzebuję
Niech wie, że go kocham
Że będzie dobrze
Niech wie
Że go potrzebuję
- Będzie dobrze - Niech wie, że go kocham
Będzie dobrze
Nie będę zazdrosna
Nie będę zbyt dumna
Miłość nie unosi się pychą
I nie robi hałasu
Niech wie, że go kocham
I potrzebuję
Wszystko
Wszystko będzie dobrze
Niech wie
Że go potrzebuję
Niech wie, że go kocham
- Będzie dobrze - Wieczorem
Niech wie
W nocy
Będzie dobrze
W dzień
- Będzie dobrze - Wieczorem
Niech wie
Przepraszam za tajemnice.
Nie musisz.
Dbałeś o niego.
Widzimy się na imprezie?
Zepsułaś niespodziankę.
Idziesz na imprezę?
Muszę na niej być.
No proszę.
Jak wyglądam?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodźmy.
Pora na imprezę.
Nie!
Zostawcie go!
Puszczajcie!
Zostawcie go!
Nie!
Dante!
Napisy: Aleksandra Basińska